देश नाराले होइन, कामले बन्छ  ; किनभने देश बन्दैछ ।

हो, देश बन्दैछ । तर, सजिलै होइन ।  हामीले केही गुमाएका छौं । तर धेरै सम्भावना अँगालेका छौं ।  २० वर्षमा पाँचवटा निर्वाचन भए ।  तीनवटा संविधान चाखिए । २०६२/०६३ पछि नयाँ युग सुरु भयो । पुराना बानी छुटेनन् । घोषणा थुप्रै गरिए ।  पूरा थोरै भए । नारा रमाइला लगाइए । काम सकसपूर्णै रहे । देशमा ७७ जिल्ला छन् ।  ७ वटा प्रदेश सरकार ।  ७ सय ५३ स्थानीय तह ।  तर, नागरिक सेवा अझै केन्द्रीय राजधानीमै छ ।  नेपालको अर्थतन्त्र सानो छ ।  तर सम्भावना ठूलो । लाखौं युवा विदेशमा छन् ।  तर देशमै रोजगारी छैन भन्न सकिन्न । समस्या नीति र इमानको हो । तर, अर्कातिर हिजो सडक थिएन । आज कालोपत्रे गाउँ पुगेको छ ।  हिजो रेडियोमात्र थियो । आज हात–हातमा स्मार्टफोन छ । हिजो हातले लेख्थ्यौं ।  आज एआईबाट लेखिन्छ ।  यही संक्रमणमा पत्रकारिता उभिएको छ । अन्नपूर्ण पोस्ट् पनि उभिएको छ— २४ वर्षदेखि । पहरेदार बनेर ।  साक्षी बनेर ।  कहिले आलोचक, कहिले उत्प्रेरक ।  हामी देखिरहेका छौं—  देश परिवर्तनको लयमा छ । देश बन्दैछ ।  अर्को पुस्ताको आँखामा बन्दैछ ।  तिनै छन् हाम्रा आशा । तिनै हुन् ‘देश बन्दैछ’ भन्ने प्रमाण । हामी निराशा बेच्दैनौं ।  प्रश्न गर्छौं ।  तर उत्तर पनि खोज्छौं ।देश भन्नु सिमानामात्र होइन, सपना पनि हो । देश भन्नु हो— एकजना हिम्मती किसान, जसले बन्जरमा हरियो सपनाको बिउ रोपेको छ । देश भन्नु हो—दुई हातमा पसिना र मनमा उज्यालो बोकेर बाँचेका सयौं योजना । अनि, देश भन्नु हो— अन्धकारबीच पनि भरोसाको दियो बालेका नागरिकहरू ।त्यसैले, देश नाराले होइन, कामले बन्छ । हामी तिनै कामका साक्षी, संवाददाता र संवाहक बन्ने संकल्प गर्छौं ।  त्यही कथा देखाउन चाहन्छौं ।

किनभने—  

देश बन्दैछ ।